Mijn zoontje was een vrolijke sociale baby. Hij lachte al met 4 weken en hij was heel gemoedelijk. Sliep altijd goed maar was helaas vaak ziek. Griep, Mexicaanse griep, keelontsteking, waterpokken dit alles had hij met 6 maanden al voor zijn kiezen gekregen. Ondanks dit was hij altijd vrolijk. Je hoefde hem maar aan te kijken en je kreeg meteen een grote glimlach van hem. Er was heel veel interactie. Dit alles werd met rond 10 maanden een stuk minder. Hij huilde vaker en hij leek ook dromeriger te zijn, staarde wat voor zich uit. Met 14 maanden kwam hier nog een chronische diarree bij en hij leek helemaal af te glijden naar zijn eigen planeet. Hij reageerde niet meer op zijn naam en hij lachte niet meer. Zijn ontwikkeling was helemaal gestagneerd. Hij praatte nog niet en hij speelde ook niet meer met speelgoed. Toen hij 2 jaar oud werd was zijn ontwikkeling nog niet op gang gekomen.

Door het consultatiebureau zijn we toen doorverwezen naar Adelante. Daar werd al meteen gesproken over autisme. Ik wist niet was autisme was alleen dat er dan vaker problemen waren op het sociaal gebied. Ik dacht toen nog, dan kan het nooit zo erg zijn want mijn zoontje is heel sociaal. Nooit had ik kunnen dromen dat de vaardigheden die hij het eerste jaar had weg zouden kunnen gaan en dat autisme ook regressief kan zijn. Dit was dus bij hem het geval. Met 3 jaar was hij compleet onbenaderbaar, huilde hele dagen, dit was van het moment dat hij wakker werd totdat hij naar bed ging en was hij agressief. Bij het minste kreeg hij een woedeaanval. Artsen en psychologen gaven aan dat dit hoorde bij zijn autisme. De wanhoop en verdriet was enorm. Ik kon maar niet bevatten dat ik mijn vrolijke, lieve, interactie baby volledig kwijt was en dat niemand iets voor hem kon betekenen. Ik ben toen zelf gaan zoeken op internet en kwam er achter dat er toch een link werd gelegd tussen darmen en hersenen en dat zijn diarree het gevolg was van een lekkende darmwand.

Onder begeleiding van een natuurkundige therapeut hebben we toen zijn voeding aangepast. Eerst geen gluten, lactose, suiker en conserveringsmiddelen. Omdat we geen verbetering zagen zijn we overgestapt op het specifieke koolhydraten dieet. Hier mee werd hij een stuk rustiger en reageerde hij ook veel alerter. Het verschil werd ook op zijn school opgemerkt. Na meerdere homeopathische therapieën te hebben geprobeerd die niet voor verbetering zorgde zijn we in mei 2013 begonnen met het protocol van een Amerikaanse homeopathische therapeut. Hiermee is mijn zoon veel vooruit gegaan. Zijn gedrag is enorm verbeterd, zijn woedeaanvallen zijn op incidenten na verdwenen en hij is weer vrolijk en toont affectie. Ook speelt hij weer met speelgoed en krijgt hij ABA therapie waarmee hij gestaag vooruit gaat. We hebben nog een lange weg te gaan maar ik ben ervan overtuigd dat we op de goede weg zitten, namelijk het biomedische in combinatie met gedragstherapie.

Matthieu had met 3 jaar een ATEC score van 96. Momenteel is zijn ATEC score rond de 48.